مليحه اشراقي:
با پيشرفت بشر و تحولات جديد فناوري اطلاعات و ارتباطات، جوامع انساني به سوي جامعه اطلاعاتي و دانايي‌محور حركت مي‌كنند.
در جامعه دانايي‌محور، آنچه سبب ايجاد مزيت مي‌شود، مهارت‌هايي است كه دانش و اطلاعات را به خدمات و كالاهاي نو و ابتكاري تبديل مي‌كند. با گذشت زمان، همان‌طور كه نقش اطلاعات و دانش در افزايش بهره‌وري جوامع‌ مهمتر مي‌شود، توسعه نيز بيشتر جنبه نرم‌افزاري پيدا مي‌كند.

اولين فعاليت‌ها ‌در زمينه بهره‌گيري از فناوري اطلاعات و ارتباطات در آموزش و پرورش به اواخر دهه 60 برمي‌گردد. در اين سال‌ها طراحي سيستم mis شروع شدو تاكنون بسياري از فعاليت‌هاي اداري توسط اين سيستم پيگيري مي‌شود. بعد از آن در سال 1370 نيز طرح نظام جامع انفورماتيك توسط دفتر فناروي اطلاعات ارائه شد و در مهر ماه 1381 نيز طرحي تحت عنوان طرح توسعه فناوري اطلاعات و ارتباطات‌ شروع به كار كرد.

در اين بين به نظر مي‌رسد: گام اول براي توسعه بهره‌مندي از فناوري‌هاي اطلاعات در آموزش و پرورش، آموزش عمومي فناوري اطلاعات و ارتباطات به معلمان، دانش‌آموزان و ساير پرسنل اين وزارتخانه است. چنين آموزشي گذشته از جنبه‌هاي مهارتي بايد به تصحيح و تغيير نگرش‌ها و ايجاد آمادگي تغيير براي پذيرش فناوري‌هاي نو نيز بپردازد.

گام دوم آموزش تخصصي معلمان، كارشناسان برنامه‌ريزي و تاليف كتب درسي و مسئولان فناوري مدارس است.البته پس از آموزش بكارگيري فناوري اطلاعات و ارتباطات، دانش‌آموزان آماده تعامل با فضاي مجازي هستند و اگر ما چيزي براي عرضه در فضاي مجازي نداشته باشيم عملا آموزش و ياددهي را به ديگران سپرده‌ايم. بنابراين همپاي آموزش كاربران، بايد اقدام به توليد محتواي مناسب براي فضاي مجازي كنيم و برنامه‌هاي درسي، آموزشي و كمك‌آموزشي مناسب را به شكل جذاب، روزآمد و منعطف مطابق مقتضات اين قبيل فناوري‌ها در فضاي وب ارائه كنيم.